



Dystrofia mięśniowa Duchenne'a jest najczęstszą i najcięższą z postępujących dystrofii mięśniowych.
samodzielnego chodzenia. W rzeczywistości dzieci te są chore od urodzenia. W większości
zaczynają chodzić od 18 miesiąca życia i
wówczas okazuje się, że są mniej sprawne
ruchowo od rówieśników: nie biegają, często się
przewracają.
Około 3—4 roku życia pojawia się przerost mięsni łydek, niekiedy także
pośladków i naramiennych, chód staje się kołyszący. Stopniowo
zaburzenia chodu postępują, widoczne stają się; trudności we wchodzeniu na schody, wstawanie z
pozycji lezącej do siedzącej i
stojącej (dziecko pomaga sobie opierając
się rękami na udach — wstawanie ,,po sobie"). Postępujący
przykurcz ścięgien
Achillesa
spowodowany skracaniem mięsni łydek wskutek ich
włóknienia i pogłębiająca się lordoza lędźwiowa, powstająca
wskutek osłabienia
mięśni
przykręgosłupowych powodują, że dzieci zaczynają chodzić kaczkowato, na palcach
z brzuchem wysuniętym do przodu.
Dołącza się niedowład kończyn górnych,
widoczny staje się zanik mięsni ud oraz zanik mięśni pasa barkowego z objawem
luźnych
barków.
Choroba postępuje, ok. 9—10 roku życia chłopcy ci nie mogą samodzielnie
wstawać oraz siadać, chód możliwy jest tylko z pomocą,
wreszcie w okresie miedzy 10 a 14 rokiem życia przestają samodzielnie chodzić. Powstają dalsze
przykurcze stawowe, zniekształca
się kręgosłup. Okres przeżycia chorych z DMD typu Duchenne'a jest różnie długi.
Największym zagrożeniem są infekcje
oskrzelowo-płucne trudno poddające się
leczeniu z powodu postępującego osłabienia mięsni oddechowych i zniekształcenia
klatki piersiowej.
Wynikiem obecności genu chorobowego na poziomie komórki mięśniowej jest
brak dystrofiny — białka tworzącego ,,szkielet" komórki
mięśniowej. W
warunkach prawidłowych synteza jej uruchamiana jest już w życiu płodowym. Rola
jej polega na ,,uszczelnianiu" błony
komórkowej, dzięki czemu zachowuje
ona selektywną przepuszczalność (m. in. nie wypuszczając enzymów na zewnątrz, a
jonów
wapnia do komórki). W dystrofii Duchenne'a dystrofina jest całkowicie
nieobecna lub jej ilość jest bardzo zredukowana. Dochodzi w
związku z tym do przechodzenia
enzymów (kinaza kreatynowa, aldolaza, transaminazy) na zewnątrz błony
komórkowej. Powoduje to
wzrost ich poziomu w surowicy znacznie powyżej normy.
Do komórki wnikają natomiast bez przeszkód jony wapnia, co powoduje jej
martwice, stymulacje fibroblastów i rozrost tkanki włóknistej w miejscu tkanki
mięśniowej.
Nie ma dotychczas farmakologicznego leczenia lub innego sposobu
zahamowania postępu choroby.
Bardzo polecana jest natomiast właściwa dieta zapewniająca podaż
pełnowartościowego białka roślinnego i zwierzęcego, a także
naturalnych witamin i skladników
mineralnych zawartych w owocach i warzywach. Ograniczyć natomiast
należy produkty mączne,
z dużą zawartością cukrów oraz tłuszcze. Duże
znaczenie dla przedłużenia sprawności chorych i ich zdolności do
samodzielnego
poruszania się. ma postępowanie rehabilitacyjne i
właściwe zaopatrzenie ortopedyczne. Właściwa rehabilitacja ruchowa
polega na
systematycznych, bezo porowych ćwiczeniach poszczególnych grup mięsni, które
nie powodują zmęczenia dziecka. Umożliwia ona
opóźnienie powstawania przykurczów,
może także zwalniać proces włóknienia i zaniku mięsni powodowany niedoczynnością.
Ćwiczenia oddechowe zapobiegają częstym infekcjom dróg oddechowych lub
wspomagają ich leczenie.
Przy większych zniekształceniach sylwetki zabiegi ortopedyczne (np. w
niektórych przypadkach wydłużenie ścięgien Achillesa) oraz
zaaparatowanie i
gorsety umożliwiają chorym przedłużenie zdolności samodzielnego poruszania się.
Rozwój genetyki molekularnej może w przyszłości dać szansę chorym na
DMD, a także chorym na inne choroby uwarunkowane genetycznie.
źródło: http://www.idn.org.pl/szczecin/tzchm-szczecin
wiecej informacji:
Muscular Dystrophy Association
Parent Project for DMD and BMD Research
TREAD-NMD Neuromuscular Network
Problemy kardiologiczne w chorobach nerwowo-mięśniowych